गोर्खा घर भई हालसालै छोरा बुहारीको निमन्त्रणामा जापान भ्रमणको सिलसिलामा नेपालबाट पाल्नु भएका हाम्रै सहकर्मी भुपालमान श्रेष्ठ ज्युको पिता श्री भुवनप्रशाद श्रेष्ट ज्युको हेराई र बुझाईमा जापान स्वर्ग लाग्योरे | भ्रमणकै क्रममा जापान बसाइ ३ हप्ताको थियो | यति छोटो अवधिमा पनि एक सचेत र चिन्तनशिल मान्छेको बुझ्ने बुझाइ र हेर्ने हेराई धेरै फरक हुने रहेछ | हामी जस्ता डुम्बा(मुर्ख) जति बर्ष जापान बसे पनि आँखा देख्छु पढ्न जान्दिन, मुख बोल्छु बोल्नु जान्दिन र कान सुन्छु बुझ्दिन | भने जस्तै उपलब्धि बिहिन जीवन जिउनेहरुको लागि स्वर्गकै दैलो टेके कुनै पनि अर्थ नहुने रहेछ जस्तो लाग्यो |

ब्यथा फेरी उहि बोके कान्छाको हो । त्यो नेपालमा बस्नेले यो बिदेशाँ त पैसो आकाशबाट बर्सिन्छ, भुइबाट उम्रिन्छ भनी थान्ने रहेछन क्यारे ! जाबो एक जनाको यो बिदेशको कमाईमा ५,६ जना वा त्यो भन्दा धेरैले आशा गरेका हुन्छन । त्यहि माथी छिमेकी र नातेदारको समेत चित्त बुझाउँनु पर्ने कत्रो फसाद ! बोके कान्छालाई "नदिनु इष्ट बाँङगो, दिनु आफु नाँङगो" भन्या जस्तै भएको छ